wietplantjes

De wietteelt reguleren, dat kan. Maar man, wat is het moeilijk

29 mei 2017

„Hoe organiseer je met elkaar iets dat je nooit eerder hebt gedaan?” Op het witte podium kijkt een kleine vrouw in rode jurk de felverlichte zaal rond. Een kordate Amerikaanse te midden van ruim 150 Nederlanders. „Natuurlijk, dan kom je bij elkaar en zoek je een oplossing.” Barbara Brohl, drugsadviseur en voormalig hoofd belastingdienst van Colorado, vertelt hoe háár staat in amper veertien maanden tijd een hele wietindustrie wist te reguleren. Hoe tientallen partijen, van teler tot verslavingszorg tot politie, met elkaar bijeenkwamen in werkgroepen en nadachten over het best mogelijke model voor iedereen. En hoe dat uitmondde in een systeem met 39.942 werknemers die verantwoordelijk zijn voor teelt en verkoop, inclusief testfaciliteiten en een volgsysteem voor elke plant. Lees verder»

Wietveld

De eerste nederwiet was boerenkool

22 mei 2017

Wernard Bruining zit in 1968 nog op de kweekschool als hij bij de Amsterdamse studentenvereniging ASVA zijn eerste joint krijgt aangereikt. Hij hoort de Rolling Stones, ziet alles bewegen en weet: „Dít is stoned zijn.” Bruining wil onderwijzer worden. Totdat hij in een kring met andere studenten die eerste trekjes heeft geïnhaleerd. Dan realiseert hij zich dat ‘iets’ niet klopt. „Kweekschoolleerlingen werden niet opgeleid om anderen zich te laten ontplooien, maar om ze om te vormen tot mensjes die gehoorzamen.” Lees verder»

wietteelt

Afbreken Experiment geen optie

14 mei 2017

Het wietexperiment kan onmogelijk worden afgebroken na een periode van vier jaar, weet iedereen met enige kennis van zaken over de cannabissector. Er is geen weg terug als het wietexperiment is ingezet. Afbreken leidt tot een grote zwarte markt, chaos en onveiligheid op straat. Zes jaar geleden voerde de overheid ook al een soort experiment uit in de cannabissector: de invoering Ingezetenen criterium en het Besloten-club criterium. Dat leverde schokkende tv-beelden op uit het zuiden van het land: Opgestoken middelvingers van straatdealers naar de politieauto die iets verderop rijdt. Straatjochies die opscheppen dat ze per dag een maandsalaris verdienen met wietverkoop op straat aan buitenlanders. Een jongen met een hoodie die stoer in de camera roept dat hij alles verkoopt aan iedereen: ‘Ik verkoop wiet, pillen, cocaïne, en ik vraag niet naar je paspoort!’ Een tv-kanaal noemt Maastricht zelfs een heuse ‘vrijstaat van drugsdealers’. Lees verder»